Strona główna » Kim jesteśmy » Nasza Firma » Historia PGE Torun S.A
.

Kim jesteśmy

Historia PGE Toruń S.A.

Dawno temu. w średniowieczu i w czasach nowożytnych budynki ogrzewano kominkami oraz znanymi już w starożytności systemami centralnego ogrzewania powietrzem - hypocaustami. Odnajdowane podczas badań archeologicznych kafle, świadczą również o stosowaniu pieców kaflowych. Początkowo w XIV-XVI w. były to piece zbudowane z prostych kafli, ze względu na kształt nazywanych garnkowymi, miskowymi i cylindrycznymi. W XVI w. pojawiły się ozdobne kafle płytowe, nierzadko ornamentowane i wielobarwnie szkliwione. Budową pieców trudnili się zduni, którzy początkowo również samodzielnie wytwarzali kafle.

Przełom XIX i XX w. zaznaczył się tendencjami zastępowania tradycyjnych pieców kaflowych centralnym ogrzewaniem. Już w latach międzywojennych szereg budynków był ogrzewany przez lokalne kotłownie. Po II wojnie światowej wzrosła ilość domów posiadających centralne ogrzewanie. Ostatni budynek wielorodzinny ogrzewany piecami kaflowymi oddano do użytku w 1967 roku...

Początki centralnego ogrzewania sięgają w Toruniu końca lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Budowa dużych zakładów przemysłowych Elany i Merinotexu stworzyła warunki do wykorzystania ich elektrociepłowni dla potrzeb cieplnych miasta. W 1967roku rozpoczęto prace zmierzające do uruchomienia pierwszego w Toruniu ciepłociągu.

W działającym wówczas Przedsiębiorstwie Gospodarki Mieszkaniowej, wydzielony był Zakład Gospodarki Cieplnej, który rozpoczął zasilanie energią cieplną, systemem centralnego ogrzewania budynków osiedla mieszkaniowego przy ul. Reja. Pobierał on ciepło z dużych kotłowni osiedlowych. Następnie na jego majątku powstał Zakład Energetyki Cieplnej, który podlegał Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej w Bydgoszczy.

1 lipca 1976 r., kiedy Toruń stał się miastem wojewódzkim, wydzielony z Bydgoszczy ZEC, zaczął funkcjonować jako samodzielna firma pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Toruniu. Zasięgiem swojego działania obejmowało: Toruń, Grudziądz, Brodnicę, Wąbrzeźno, Golub-Dobrzyń, Kowalewo i Chełmżę. Natomiast od 1 lipca 1983 r. zaczęło funkcjonować pod nazwą Okręgowe Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej (OPEC) i już podlegały mu tylko Brodnica, Golub-Dobrzyń, Kowalewo i Chełmża.

Dynamiczny rozwój budownictwa w Toruniu, a tym samym budowa nowego Osiedla - Rubinkowo pozwoliła także na rozwój firmy ciepłowniczej. Zasięgiem miejskiej sieci zostało objęte powstające osiedle. W październiku 1976 r. nastąpiło podłączenie do msc pierwszego budynku na os. Rubinkowo I, był to budynek przy ul. Rydygiera 19. Z kolei cztery lata później, w listopadzie 1980 roku podłączono do sieci pierwszy budynek z osiedla Na Skarpie przy ul. Ślaskiego 3.

Wraz z rozwojem budownictwa rósł też deficyt na ciepło. W 1978 roku podjęto decyzję o budowie w Toruniu nowej elektrociepłowni, przeznaczonej wyłącznie na potrzeby miasta. Elektrociepłownia ta została usytuowana w Grębocinie. Okres jej budowy to lata 1978-1985. Rozpalenie pierwszego kotła WP-120 i podanie ciepła do miasta, a tym samym rozpoczęcie eksploatacji Elektrociepłowni "Toruń - Grębocin" nastąpiło 18 grudnia 1985 r.

Od 1 stycznia 1992 r. samodzielną działalność rozpoczęło wydzielone z Toruńskiej Przędzalni Czesankowej "Merinotex" Toruńskie Przedsiębiorstwo Ciepłowniczo-Usługowe Energotor, powołane głównie w celu zapewnienia ciepła i energii elektrycznej dla zaopatrze­nia mieszkańców zachodniej części Torunia. Do wschodniej części miasta ciepło dostarczała Elektrociepłownia "Toruń - Grębocin".

Początek lat 90-tych to bardzo istotny okres w rozwoju ciepłownictwa scentralizowanego w Toruniu, czyli realizacja inwestycji "Uciepłownienie Starówki". W roku 1990 rząd Królestwa Szwecji przyznał Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska w Polsce sumę 300 mln SEK. Toruń jako miasto o szczególnej wartości kulturowej i znacznym zanieczyszczeniu środowiska otrzymał z tej sumy, w formie pożyczki, 8,3 mln SEK z przeznaczeniem na wykonanie sieci ciepłowniczej w obrębie kompleksu staromiejskiego.
W połączeniu z zaangażowanymi znacznymi środkami finansowymi ówczesnego OPEC możliwa stała się szybka realizacja tego zadania. 10 października 1990 r. został podpisany kontrakt pomiędzy OPEC Toruń, a szwedzką firmą ABB FJÄRRVÄRME ÖREBRO na dostawę rur preizolowanych dla ocieplenia Zespołu Staromiejskiego w Toruniu. Prace zostały zakończone 30 sierpnia 1992 r. Dzięki tej inwestycji do końca 1992 r. zlikwidowano
39 dużych kotłowni lokalnych, które zastąpione zostały nowoczesnymi węzłami cieplnymi, a to wszystko przyczyniło się do spadku zanieczyszczeń pyłowych o ok. 40%, zaś gazowych o ok. 25%.

Lata 1994-2003 to etapy kolejnych przekształceń i prywatyzacji dwóch elektrociepłowni działających na toruńskim rynku ciepłowniczym, czyli EC Toruń i EC Energotor, w wyniku których doszło do wykupu akcji obu elektrociepłowni przez Elektrociepłownie Wybrzeże S.A., efektem tego było 16 lipca 2003 r. połączenie tych elektrociepłowni i powstanie nowego podmiotu o nazwie Elektrociepłownie "Toruń" SA.

Następstwem kolejnych prywatyzacji, związanych z firmą ciepłowniczą, a tym samym zbyciem udziałów miejskiej Spółki PEC Toruń przez Gminę stało się połączenie producenta ciepła Elektrociepłowni "Toruń" SA z dystrybutorem ciepła sieciowego PEC Toruń Sp. z o.o. Z dniem 1 lutego 2006 r. powstała Spółka Toruńska Energetyka Cergia Spółka Akcyjna działająca na rynku toruńskim jako silny, ekologiczny podmiot gospodarczy, który wytwarza i dostarcza ciepło dla mieszkańców Grodu Kopernika w sposób solidny i poprzez nowoczesne technologie.

W dniu 10 września 2012 roku Toruńska Energetyka Cergia SA rozpoczęła działalność pod nazwą EDF Toruń S.A. Zmianą marki objętych zostało siedem przedsiębiorstw Grupy EDF w Polsce, w tym toruńska spółka, należąca od 10 lat do Grupy EDF.

13 listopada 2017 r. Grupa PGE przejęła polskie aktywa francuskiego koncernu EDF. W związku z tą zmianą, w dniu 23 listopada 2017 r. spółka w Toruniu zmieniła swoją nazwę na PGE Toruń S.A.